Tempio Eretteo

Nonostante la grande importanza del culto tributato ad Atena nel grande tempio]] (prima l'Ekatónpedon, poi il Partenone) sulla sommità dell'Acropoli, questo santuario, dedicato alla dea Atena Poliade (protettrice della città), era legato a culti arcaici e alle più antiche memorie della storia leggendaria della città, costituendo il vero nucleo sacro dell'Acropoli e dell'intera città. In questo luogo si sarebbe infatti svolta la disputa tra Atena e Poseidone: vi si custodivano le impronte del tridente del dio su una roccia, un pozzo di acqua salata da cui sarebbe uscito il cavallo, dono del dio, e l'olivo, donato dalla dea Atena alla città. Qui il re Cecrope, metà uomo e metà serpente, avrebbe consacrato il Palladio, la statua della dea caduta miracolosamente dal cielo. Il santuario ospitava inoltre le tombe di Cecrope, di Eretteo e un luogo di culto dedicato a Pandroso, la figlia di Cecrope  amata dal dio Ermes.L'Eretteo venne costruito in sostituzione del tempio arcaico (VI secolo a.C.) avente la stessa funzione votiva di cui restano le fondamenta tra l'edificio più recente e il Partenone; in epoca romana il nuovo edificio prese il nome di "Eretteo" (Erekteíon, ovvero "colui che scuote"), dall'appellativo di Poseidone.Iniziata da Alcibiade nel 421 a.C. in un momento di relativa pace, la costruzione fu interrotta durante la spedizione in Sicilia (Guerra del Peloponneso) e ripresa negli anni 409-407 a.C., come attestano i rendiconti finanziari conservati al Museo epigrafico di Atene e al British Museum.Costruito in marmo pentelico, l'Eretteo è opera dell'architetto Filocle.La necessità di ospitare i diversi culti tradizionali, collocati su un'area con un forte dislivello (più elevata a sud-est e più bassa di circa 3 m a nord-ovest) determinò una pianta insolita.

 

 

 

Traduzione in Greco

Παρά τη μεγάλη σημασία της λατρείας που καταβάλλονται στην Αθηνά στο μεγάλο ναό]] (η πρώτη Ekatónpedonτότε ο Παρθενώναςστην κορυφή της Ακρόποληςαυτό το ιερό,αφιερωμένο στη θεά Αθηνά Πολιάδα (προστάτης της πόλης), συνδέθηκε με αρχαϊκέςλατρείες και οι αρχαιότερες αναμνήσεις της θρυλικής ιστορίας της πόληςπου αποτελεί τον πυρήνα του ιερού της Ακρόπολης και ολόκληρη την πόληΣτην πραγματικότητααυτό το μέρος θα μετατρέψει τη διαφορά μεταξύ της Αθηνάς και του Ποσειδώναυπήρχανδιατηρούνται τα ίχνη της τρίαινας του θεού πάνω σε ένα βράχο, μια και του αλμυρού νερού, από τις οποίες θα βγει το άλογοένα δώρο του Θεούκαι την ελιάπου δώρισε η Αθηνά,θεά της πόληςΕδώ οι Κέκροπα βασιλιά, μισό άνθρωπο και μισό ερπετόθα αφιερώσει τοΠαλλάδιοτο άγαλμα της θεάς ως εκ θαύματος πέφτουν από τον ουρανόΤο ιερόστεγάζονται επίσης οι τάφοι του Κέκροπακαι Ερεχθέα ενός τόπου λατρείας στηνΠάνδροσοκόρη του Κέκροπα  αγαπήθηκε από το θεό Ερμή.
Το Ερέχθειο κτίστηκε για να αντικαταστήσει το αρχαϊκό ναό (VI αιώνα π.Χ.που έχουν την ίδια λειτουργία αφιερώματα που παραμένει το θεμέλιο της νεότερο κτίριο και τον Παρθενώνακατά τους ρωμαϊκούς χρόνουςτο νέο κτίριο πήρε το όνομα «Ερεχθείου» (Erekteíon, που σημαίνει «αυτός που τρέμει"), dall'appellativo του Ποσειδώνα.
Ξεκίνησε από Αλκιβιάδης το 421 π.Χ. σε μια περίοδο σχετικής ηρεμίαςη κατασκευήδιακόπηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Σικελία (Πελοποννησιακός Πόλεμος),και της ανάκτησης κατά τα έτη 409-407 π.Χ.όπως αποδεικνύεται από τις οικονομικές καταστάσεις φυλάσσονται στο Μουσείο της Αθήνας και επιγραφική στο Βρετανικό Μουσείο.[4]
Χτισμένο σε πεντελικό μάρμαροείναι το έργο των Φιλοκλέους Ερεχθείου.
Η ανάγκη να ληφθούν υπόψη οι διάφορες παραδοσιακές θρησκείεςοι οποίες βρίσκονταισε μια περιοχή με απότομη κλίση (μεγαλύτερη στο νότιο-ανατολικά και χαμηλότερα απόπερίπου 3 μ. βορειοδυτικάοδήγησε σε μια ασυνήθιστη μονάδα.


Storia del Tempio Eretteo

Il tempio si compone di un corpo rettangolare anfiprostilo (ovvero con colonne nella parte anteriore e posteriore del tempio), con sei colonne ioniche sulla fronte a est; a ovest gli intercolumni (spazi tra le colonne) sono chiusi da setti murari dotati di ampie finestre e le colonne si presentano all'esterno come semicolonne sopraelevate sul muro di 3 metri costruito per superare il dislivello del terreno. L'interno era suddiviso in due celle a livello diverso e non comunicanti tra loro: quella orientale, più alta, alla quale si accedeva dal pronao esastilo, che ospitava il Palladio, e quella occidentale più in basso, suddivisa in tre vani: un vestibolo comune dava accesso a due vani gemelli che ospitavano i culti di Poseidone e del mitico re Eretteo. Al corpo centrale si addossano la loggia con le Cariatidi a sud, che custodisce la tomba del re Cecrope, e un portico a nord, più sporgente del corpo centrale verso ovest, costruito per proteggere la polla di acqua salata fatta sgorgare da Poseidone. Il portico è costituito da quattro colonne in fronte e due di lato; da qui si accede sia alla cella per il culto di Poseidone e di Eretteo, sia ad una zona a cielo aperto davanti al basamento pieno che sorregge le semicolonne della fronte occidentale, dove si trovavano l'ulivo di Atena e la tomba di Pandroso.Le colonne si presentano particolarmente snelle ed eleganti e il tempio era ornato da una raffinata decorazione: le basi delle colonne, la fascia decorativa che sormonta e corre lungo le pareti del corpo centrale con un motivo di fiori di loto e palmette; il fregio continuo lungo l’esterno della costruzione, in pietra scura di Eleusi, sulla quale erano applicate figure scolpite in marmo bianco (con un gusto che, come annota Bianchi Bandinelli, sembra anticipare quello tardo ellenistico dei cammei in vetro a fondo azzurro). Particolarmente ricche le decorazioni del portico a nord, negli intrecci sulle colonne e nel fregio ornamentale della porta d’ingresso. Bronzi dorati, dorature, perle vitree in quattro colori sottolineavano la ricchezza dell’alzato.Le statue delle Cariatidi, forse opera dello scultore Alcamene, sono attualmente sostituite da copie, mentre gli originali sono conservati al riparo nel Museo dell'Acropoli. Una delle cariatidi angolari, rimossa da lord Elgin, si trova al British Museum di Londra.

 

Traduzione in Greco

Ο ναός αποτελείται από ένα ορθογώνιο anfiprostilo (δηλαδή με κίονες μπροστά και πίσω από το ναό), με έξι ιωνικούς κίονες στην πρόσοψη προς τα ανατολικά, τα δυτικά κόλποι (κενά μεταξύ των στηλών) που περικλείεται από επτά τείχη με μεγάλα παράθυρα στήλες εμφανίζονται και στο εξωτερικό ως ένα ημι-αποθηκευμένα μέτρα τοιχώματος 3 κατασκευαστεί για να ξεπεραστεί η ανωμαλία του εδάφους. Το εσωτερικό χωρίζεται σε δύο κελιά σε διαφορετικά επίπεδα και χωρίς επικοινωνία μεταξύ τους: η ανατολική, η υψηλότερη, η οποία εισήχθη από τον πρόναο εξάστυλος, που στέγασε το παλλάδιο, το δυτικό και κάτω, χωρίζεται σε τρία δωμάτια: ένα προθάλαμο Κοινή επέτρεψε την πρόσβαση σε δύο δωμάτια που στεγάζονται τα δίδυμα λατρείες του Ποσειδώνα και το μυθικό βασιλιά Ερεχθέα. Το κεντρικό όργανο συσσώρευσε στο καταφύγιο με τη νότια Καρυάτιδες, το οποίο στεγάζει τον τάφο του βασιλιά Κέκροπα, και βόρεια βεράντα, κλίνει περισσότερο προς τα δυτικά του κεντρικού οργανισμού, χτίστηκε για να προστατεύει την πισίνα με αλμυρό νερό που να ρέει από τον Ποσειδώνα. Η βεράντα αποτελείται από τέσσερις κίονες μπροστά και δύο πλευρά, από εδώ μπορείτε να έχετε πρόσβαση είτε στο κελί για τη λατρεία του Ποσειδώνα και Ερεχθέα, είναι μια περιοχή στα ανοιχτά μπροστά από το βάθρο που υποστηρίζει την πλήρη ημικίονες του στο δυτικό μέτωπο, όπου ήταν η ελιά της Αθηνάς και ο τάφος του Πάνδροσο.
Οι κίονες έχουν πολύ λεπτή και κομψή και ο ναός κοσμείται με μια εκλεπτυσμένη διακόσμηση: οι βάσεις των κιόνων, η διακοσμητική ταινία που επικαλύπτει και τρέχει κατά μήκος των τειχών του κεντρικού οργανισμού με ένα μοτίβο άνθη λωτού και ανθέμια? Η συνεχής ζωοφόρος μαζί το εξωτερικό του κτιρίου, σκούρα πέτρα Ελευσίνια, την οποία είχαν λαξευτεί στο λευκό μάρμαρο στοιχεία που εφαρμόζεται (με γεύση που, όπως επισημαίνεται από την Bianchi Bandinelli, φαίνεται να προβλέπει την ύστερη ελληνιστική γυάλινο κόσμημα μπλε φόντο). Ιδιαίτερα πλούσια διακόσμηση του βεράντα στα βόρεια, στις στήλες των οικοπέδων και των διακοσμητικών διάζωμα της πόρτας. Gilt χάλκινο, επιχρύσωση, μαργαριτάρια γυαλιού σε τέσσερα χρώματα τόνισε τον πλούτο της ανύψωσης. [5]
Τα αγάλματα των Καρυάτιδων, ίσως το έργο του γλύπτη Αλκαμένη, που πλέον έχει αντικατασταθεί από αντίγραφα, τα πρωτότυπα φυλάσσονται μακριά στο Μουσείο της Ακρόπολης. Μία από τις καρυάτιδες γωνία, αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν, είναι στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.