La Religione Greca

Per religione greca in questa voce si intende l'insieme di credenze, miti, rituali, culti misterici, teologie e pratiche teurgiche e spirituali professate nella Grecia Antica, sotto forma di religione pubblica, filosofica o iniziatica.Le origini della "religione greca" vanno individuate nella preistoria dei primi popoli abitanti l'Europa, nelle credenze e nelle tradizioni di differenti popoli indoeuropei che, a partire dal XXVI secolo a.C., migrarono in quelle regioni, nelle civiltà minoica e micenea e nelle influenze delle civiltà del Vicino Oriente occorse lungo i secoli.La "religione greca" cessò di essere con gli editti promulgati dall'imperatore romano di fede cristiana Teodosio I che proibì tutti i culti non cristiani, ivi compresi i misteri eleusini, e con le devastazioni operate dai Goti lungo il IV e il V secolo.I greci moderni sono in prevalenza cristiani ortodossi.
L'espressione "religione greca" è di conio moderno. Gli antichi Greci non possedevano un termine che indicava quello che il termine moderno "religione" intende indicare in modo peraltro problematico.Il termine che nella lingua greca moderna indica la "religione" è θρησκεία (thrēskeia). Tale termine origina da θρησκός (thrēskos; "timore", quindi "timore di Dio") a sua volta da θροέω (throeō, "gridare", "spaventarsi"). Quindi anche se nella cultura religiosa greco antica non esisteva un termine che riassumesse quello che noi intendiamo oggi per "religione", thrēskeia possedeva tuttavia un ruolo e un significato precisi: indicava la modalità formale con cui andava celebrato il culto a favore degli dèi. Scopo del culto religioso greco era infatti quello di mantenere la concordia con gli dèi, e non celebrare loro il culto significava provocarne l'ira, da qui il "timore" (θρησκός) che lo stesso culto provocava in quanto connesso con la dimensione del sacro.Se quindi il termine "religione" non appartiene, neppure etimologicamente, alla lingua greca antica, anche il termine "greco" era del tutto sconosciuto agli antichi Greci. Il termine "greco" origina infatti dal latino Graecu(m) a sua volta dall'etnico Graikoi che, originariamente, indicava solo una popolazione di stirpe eolica, proveniente da Tanagra e dall'isola di Eubea, che colonizzò il Mediterraneo occidentale fondando, in particolare, la città di Cuma. Furono i Romani ad estendere il termine Graikoi, da loro reso come Graecu(m), per menzionare tutti i popoli "Greci" originariamente appellati per lo più come Elleni (Héllēnes).

Traduzione in Greco

Για ελληνική θρησκεία σε αυτήν την καταχώρηση ορίζεται ως το σύνολο των πεποιθήσεων, μύθους, τελετουργίες, μυστηριακές θρησκείες, θεολογίες και πρακτικές και πνευματικές Θεουργικών φανερά στην Αρχαία Ελλάδα, με τη μορφή της δημόσιας θρησκεία, φιλοσοφικές ή κίνηση.
Οι απαρχές της «ελληνικής θρησκείας" πρέπει να εντοπίζονται κατά τους προϊστορικούς λαούς των πρώτων κατοίκων της Ευρώπης, τις πεποιθήσεις και τις παραδόσεις των διαφόρων Ινδό-Ευρωπαϊκός λαός που, από την Εικοστή έκτη π.Χ. αιώνα, μετανάστευσε στις περιοχές αυτές, στον Μινωικό και τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και επιρροές πολιτισμούς της Εγγύς Ανατολής συνέβη στο πέρασμα των αιώνων.
Η "ελληνική θρησκεία" έπαψε να είναι με διατάγματα που εκδίδονται από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α 'της Χριστιανικής πίστης, που απαγόρευε σε όλους τους μη χριστιανικές θρησκείες, συμπεριλαμβανομένων των Ελευσίνιων μυστηρίων, και τις καταστροφές που από τους Γότθους σε όλη του τέταρτου και του πέμπτου αιώνα.
Οι σύγχρονοι Έλληνες είναι κυρίως Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Ο όρος "ελληνική θρησκεία" είναι σύγχρονο νόμισμα. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν έναν όρο που αναφέρεται τι ο σύγχρονος όρος «θρησκεία», στόχο έχει να δείξει, ωστόσο, προβληματική.
Ο όρος ότι στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα σημαίνει "θρησκεία" είναι θρησκεία (thrēskeia). Αυτός ο όρος προέρχεται από θρησκός (thrēskos? "Φόβος" και "φόβο του Θεού»), με τη σειρά του από θροέω (throeō, "κραυγή", "φοβισμένη"). Έτσι, ακόμη και αν στην αρχαία ελληνική θρησκευτική κουλτούρα υπήρχε ένας όρος που συνοψίζει ό, τι εννοούμε σήμερα με την «θρησκεία», όμως thrēskeia είχε ένα ρόλο και μια ακριβή έννοια: αναφέρεται η επίσημη λειτουργία με την οποία εορτάστηκε για την λατρεία των θεών. Ο σκοπός της θρησκευτικής λατρείας Έλληνες ήταν στην πραγματικότητα να διατηρηθεί η αρμονία με τους θεούς, και όχι για να γιορτάσουν τη λατρεία τους γραφτό να προκαλέσει θυμό, εξ ου και το "φόβο" (θρησκός) που προκάλεσε την ίδια λατρεία που σχετίζεται με το μέγεθος του ιερού .
Αν λοιπόν ο όρος «θρησκεία» δεν ανήκει, ακόμη και ετυμολογικά, η αρχαία ελληνική γλώσσα, ακόμα και ο όρος "Έλληνας" ήταν εντελώς άγνωστη στους αρχαίους Έλληνες.Ο όρος "Έλληνας" προέρχεται από το λατινικό Graecu (ιγ) με τη σειρά που προέρχονται από εθνοτικές Γραικοί, που αρχικά σήμαινε μόνο ένα πληθυσμό του ανέμου καταγωγή, από την Τανάγρα και το νησί της Εύβοιας, που αποίκισαν τη δυτική Μεσόγειο και ιδρύθηκε το Συγκεκριμένα, η πόλη της Cuma. Ήταν οι Ρωμαίοι για να παρατείνει τη θητεία Γραικοί, όπως έκαναν Graecu (ιγ), για να αναφέρω όλους τους ανθρώπους "Έλληνες", όπως είχε αρχικά άσκησε έφεση ως επί το πλείστον Έλληνες (Έλληνες).