Iperione - Il titano della vigilanza e dell'osservanza.

Iperione (o Iperone) (in greco Ύπέριον) è una figura della mitologia greca, uno dei dodici titani figli di Urano e di Gea. Nella Titanomachia, quando i titani favorevoli a Crono si schierarono contro quelli che sostenevano Zeus, Iperione si schierò con Crono.Dio della vigilanza e dell'osservanza, è padre di Elio (il Sole), Eos (l'Aurora) e Selene (la Luna) generati da Teia, sua sorella e moglie. Il suo nome significa "colui che precede il Sole", ed è probabilmente relativo al suo ruolo come padre di Elio, il Sole, o di Eos, l'Aurora, il chiarore che precede il sorgere del giorno.Curiosità 

 

 

Nell'Iliade e nell'Odissea di Omero il dio sole viene chiamato Helios Hyperion ma nella Teogonia di Esiodo e nell'inno a Demetra di Omero il sole viene chiamato una volta in ogni opera Hyperonides, figlio di Iperione; è quindi chiaro che si tratta di due entità ben distinte.I Greci pensavano inoltre che il Sole si potesse paragonare all'Ade, in quanto dopo essere tramontato nel mare, perde luce, e per riacquistarla deve unirsi a sua moglie, la regina della notte Perse. Anche Ade, infatti, trova il realizzarsi della sua completezza nell'unione con sua moglie Persefone (si noti la somiglianza del nome con Perse) o Proserpina. Comunque dall'amore di Helios e Perseide, nasce Circe, una maga dagli enormi poteri, in grado addirittura di trasformare nell'Odissea di Omero, i compagni di Ulisse in porci.

Traduzione in Greco

Υπερίων (ή Hyperon) (στα ελληνικά Ύπέριον) είναι μια μορφή της ελληνικής μυθολογίας,οι Τιτάνες ένα από τα δώδεκα παιδιά του Ουρανού και της Γαίας. Στη Τιτανομαχία, όταν οι Τιτάνες συσπειρώθηκαν υπέρ του Κρόνου ενάντια σε εκείνους που υποστήριξαν τον Δία,Υπερίων πλαισίωσε με τον Κρόνο.
Ο Θεός της εποπτείας και της συμμόρφωσης, είναι ο πατέρας του Ήλιου (ο Ήλιος), Ηώ(Αυγή) και τη Σελήνη (η Σελήνη) που παράγεται από Teia, η αδελφή και γυναίκα του. Το όνομά του σημαίνει "αυτός που προηγείται του Ήλιου», και πιθανώς σχετίζεται με το ρόλο του ως πατέρα του Ήλιου, τον ήλιο, ή Ηώ, την Αυγή, η λάμψη που προηγείται την αυγή της ημέρας.
Η περιέργεια [επεξεργασία]

Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου, ο ήλιος θεός Ήλιος ονομάζεται Hyperion,αλλά στη Θεογονία του Ησίοδου και του ύμνου του Ομήρου στη Δήμητρα ο ήλιος καλείται μια φορά σε κάθε Hyperonides εργασία, ο γιος του Υπερίωνα, οπότε είναι σαφές ότι αυτό είναι δύο ξεχωριστές οντότητες.
Οι Έλληνες πίστευαν ότι ο ήλιος θα μπορούσε να συγκριθεί με τον Άδη, όπως έχει περάσει στη θάλασσα, έχασε το φως, και να εξαγοράσουν θα πρέπει να ενταχθούν με τη σύζυγό του, η βασίλισσα της νύχτας έχασε. Ακόμα και ο Άδης, στην πραγματικότητα, είναι η συνειδητοποίηση ότι είναι πλήρης ένωση με την Περσεφόνη τη σύζυγό του (σημειώστετην ομοιότητα του έχασε το όνομα) ή Proserpine. Ωστόσο, η αγάπη του Ήλιου καιPerseide, γεννήθηκε Κίρκη, η μάγισσα της μεγάλη δύναμη, ικανή να μετατρέψει ακόμα και στην Οδύσσεια του Ομήρου, τους συντρόφους του Οδυσσέα σε χοίρους.

Mnemosine - La titanessa dei ricordi.

Mnemosine (in greco Μνημοσύνη, Mnemosùne) è una figura della mitologia greca, la personificazione della memoria. Figlia di Urano (il Cielo) e Gea (la Terra) è una delle titanidi, e perciò sorella di Rea, Temi, Febe, Dione, Teti e Teia, e dei Titani, Crono, Ceo, Oceano, Iperione e Crio.
Mnemosine fu amata da Zeus, il quale le si presentò sotto forma di pastore. Giacquero insieme per nove notti sui monti della Pieria e dopo un anno, Mnemosine partorì nove figlie: le Muse. Pausania riferisce che, originariamente, le figlie fossero tre, ossia Melete, la Pratica, Mneme, il Ricordo, e Aoide, il Canto.Diodoro Siculo racconta poi che Mnemosine aveva scoperto il potere della memoria e che aveva assegnato i nomi a molti oggetti e cose astratte che servivano a intendersi durante la conversazione. Inoltre, a questa dea era attribuito il potere di far ricordare (da cui deriva il suo nome).Secondo Pausania, in Beozia si trovava l'antro di Trofonio, uno degli accessi agli Inferi, dove, per entrare era necessario prima bere da due fontane. La prima, intitolata a Lete (la dimenticanza), faceva scordare le cose passate. L'altra, intitolata a Mnemosine, consentiva di ricordare ciò che si sarebbe visto nell'aldilà.

Traduzione in Greco

Μνημοσύνη (στα ελληνικά Μνημοσύνη, Mnemosùne) είναι μια μορφή της ελληνικής μυθολογίας, η προσωποποίηση της μνήμης. Κόρη του Ουρανού (ουρανό) και Γαία (Γη),είναι ένα από τα titanidi, και επομένως αδελφή Ρέα, Θέμις, Φοίβη, Διώνη, Τηθύς και της Θείας, και οι Τιτάνες, τον Κρόνο, Διευθύνων Σύμβουλος, Ωκεανού, Hyperion και η Cryo.

Μνημοσύνη αγαπήθηκε από το Δία, ο οποίος συστήθηκε ως βοσκός. Βάζουν μαζί για εννέα νύχτες στα βουνά της Πιερίας και μετά από ένα χρόνο, Μνημοσύνη γέννησε εννιάκόρες, οι Μούσες. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι, αρχικά, είχε τρεις κόρες, δηλαδή Melete,Πρακτική, Μνήμη, μνήμη, και Aoide, το Canto.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης μας λέει συνέχεια ότι Μνημοσύνη είχε ανακαλύψει τη δύναμητης μνήμης και της είχε δώσει ονόματα σε πολλά αντικείμενα και αφηρημένα πράγματαπου έπρεπε να γίνει κατανοητή στη συζήτηση. Επιπλέον, αυτή η θεά δόθηκε ηδυνατότητα να θυμούνται (εξ ου και το όνομά του).
Σύμφωνα με τον Παυσανία, στη Βοιωτία ήταν το κρησφύγετο του Τροφωνίου, μία από τις εισόδους στον κάτω κόσμο, όπου ήταν απαραίτητο να εισάγετε τις πρώτες δύο κρήνες. Η πρώτη, που ονομάζεται Λήθη (λήθη), ήταν να ξεχάσουμε τα πρώην πράγματα. Το άλλο,το όνομά του από Μνημοσύνη, επιτρέπεται να θυμάστε αυτό που θα δείτε στη μετά θάνατον ζωή.